مانند مادرت شده‌ای قد خمیده‌ای
آقا چرا عبا به سر خود کشیده‌ای

با درد کهنه‌ای به نظر راه می‌روی
مانند مادرت چقدر راه می‌روی

خون جگر به سینه به اجبار می‌دهی
راهی نرفته تکیه به دیوار می‌دهی

شما اومدین چه کنین، خانم‌ها اومدن برای چی امشب، زن‌های این شهر برا چی گفتن مهریمونو می‌بخشیم بریم تشییع جنازه،
 
داغ غریبی تو نمک بر جگر زند
خواهر نداشتی که برایت به سر زد

 اینجا مدینه نیست چرا دلخوری شما
در کوچه‌های طوس زمین می‌خوری چرا

با یا علی به زانوی خسته توان بده
خاک لباس‌های خودت را تکان بده

مقداری از عبای شما پاره شد ولی
نیزه نزد کسی به تو از کینهٔ علی

اینجا کسی به پیراهن تو نظر نداشت 
فکر و خیال گندم ری را به سر نداشت

اینجا کسی به غارت انگشترت نرفت
چشم کسی به سمت مقنعه ی دخترت نرفت

*من چرا روضه امام رضا می‌خونم، مگه تو،  تو دربار سلطان نوکر نیستی، به حرف سلطانت گوش کن، فرمود: یابن شبیب 
گریه فقط در غم حسین..وقتی می‌فرماید: جد ما را ذبح کردند مانند کبش، ایشون فرمودند حاج آقای علوی، فرزند محقق حضرت آیت الله علوی، فرمودن آی مردم کبش یعنی قوچ، قوچ خیلی قویه چرا می‌خوای توضیح بدی می‌خوام بدونی،
در دوران جاهلیت یه قوچی رو بزرگ می‌کردند، یه روز خاصی می‌آوردن وسط جمعیت هرکی یه ضربه بهش می‌زد، برای چی برای تفریح بماند یه عده برای قربت به خدا اومدن یه عده قصد قربت کردن یه عده با وضو کشتن اما شمشیر می‌زدن به خیمه‌ها می‌خندیدند صدای ناله از حرم بلند شد هرکی یه ضربه زد..یابن شبیب!جد مرا سر بریده‌اند ای حسین....*