یابن الحسن آجرک الله
من واسهٔ اشکات بمیرم

این روزا با پیرهن سیاهم
روضه برا بابات میگیرم

رسمه تو دنیا 
پسر سرِ بابا رو به دامن میگیره
پسر که باشه
 بابا دَمِ جون دادنش راحت میمیره

با اشک چشماش
 بارون میریزه رو لبایی که کویره

تو حجره دلگرم بود و
سر بابات روی بالش نرم بود و
درسته بی‌تاب بود و
آب اگه میخواست چند تا کاسهٔ آب بود و

من شصت و نه روزه که دارم
میگم حسین و 
خون میبارم
با روضهٔ این پیر مظلوم
گودال و هی یادم میارم

عریان نبود و
بالا سرش نه خولی و سنان نبود و
بی سر نبود و
تو سامرا که صحبت چادر نبود و
غارت نکردن تو سامرا هیچ کس رو بی حرمت نکردن