هر کی میره کرب و بلا میشه یه کربلایی
 تا مشهد الرضا میره میشه امام رضایی

 امشب دلم تو سامراست منم یه سامرایی
 چه صحن با صفایی چه صحن با صفایی

دلخونم برا اون که غریبِ شهره 
چشمام از غمش جاریِ مثل ابره

کینه عدو سوزونده قلبِ زائر
آه از جیگرش، از اثرات زهرِ

آقایی که ،عالم و کشت تنهایی و سکوتش 
بارونیه آسمون از ندبه های قنوتش 

غریبِ سامرا منم، نوکرت 
گریه کن و سینه زنِ مادرت 
با دست خالی اومدم محضرت 

«امون از غریبی » 

خدا نیاره پدری که دستِ غم اسیره
لحظهٔ آخر سرش و پسر بغل بگیره 

شبیه شمع آب بشه و آروم اروم بمیره 
بگن جوونه پیره بگن جوونه پیره

مثل شخصی که مار گزیده بی تابه 
هی بیدار میشه دوباره بار می‌خوابه

*گاهی هم میگه: *
مهدی بیا که سوختم 
کویر لباش پیِ یه کاسه آبه

اینجا اگه لبِ بابا ،پیشِ گلش تکون خورد 
سراغ دارم لبی که هی چوب خیزرون خورد 

غریب سامرا منم نوکرت 
گریه کن و سینه زنه مادرت 
با دست خالی اومدم محضرت 

«امون از غریبی »