دختر پدر پَرَست بُوَد، منع من مکن 
دختر دلش خوش است به بوس شبانه اش

یادم نرفته است درختی که بین راه 
رخساره ی تو بود چراغ شبانه اش

از راهب و درخت چه کم داشت دخترت؟
آویز این دلی و بهای بهانه اش

پدرم را گرفت از دستم
نیزه داری که زجرمان میداد

نیزه داری که گاه لج میکرد
نوک نیزه، تو را تکان میداد

پدر ای کاش دخترت میشد
پیش تو پای نیزه جان میداد

عمه جای همه کتک میخورد 
کاش خولی کمی امان میداد 
 
*گفت: عمه آرزوم این بود بابامو بغل بگیرم، دیگه دستام رمق نداره، عمه تو کمک کن بابامو بغل بگیرم*

صوت قرآن تو پدر از نِی
به تن زخمی اش توان میداد 

*چقدَر داد زد سرم بابا..*

جای ما مجلس شراب نبود
مجلسی که عذاب مان میداد