امروز یکشنبه 06 آذر 1401

نمایش جزئیات

مدح خوانی حضرت زهرایِ مرضیه سلام الله علیها به نفسِ سید مهدی میرداماد

مدح خوانی  حضرت زهرایِ مرضیه سلام الله علیها  به نفسِ سید مهدی میرداماد

زهرا همان که در سحر آفريدنش گفته خدا تَبارَکَ بر وجه أحسنش زهرا همان که عطر خداوند مي وزد هر روز پنج مرتبه از باغ سوسنش هر صبح در طواف ملائک به دور او معراج مي چکد ز تماشاي گلشنش زهرا همان که بر دل پيغمبر خدا جانِ دوباره می دهد از شوق ديدنش از ابتدايِ خلقت خود از همان ازل دارد نگينِ عشق علي را به گردنش ديگر از اين چه مرتبه اي با شکوه تر باشد بزرگ کرب و بلا طفل دامنش «حَتَّي تَوَرَّمَتْ قَدَمَاهَا» حکايتي ست از عاشقانه هايِ سحرهايِ روشنش بي شک منا و مکه دگر محرمي نداشت پنهان نبود اگر ز نظر خاک مدفنش روز حساب توشۀ ما عشق فاطمه ست ما را بس است خوشه اي از فيض خرمنش

شرح فضائلش همه عين عبادت است تکريم پايداري و حلم و شهادت است

آمد که روشني بدهد آفتاب را بخشد به چشم تار جهان نور ناب را باران و رود و چشمۀ و دريا به نام اوست مهريه اش نموده خداوند ، آب را اصلاً تمام جنت و دوزخ به دست اوست داده به او شفاعتِ روز حساب را با شرط حب فاطمه و آل فاطمه پاداش مي دهند قيامت ، ثواب را از سرّ نام فاطمه اين نکته روشن است برداشته خدا ز محبش عذاب را با آيه هايِ روشن عمر شريف خود تفسير کرد سوره به سوره کتاب را حتي به پيشِ سائل اعمي محال بود بردارد از مقابل چهره نقاب را بي حرمتي به ساحت قدسي فاطمه ست هر کس که زير پا بگذارد حجاب را

آري برايِ فاطميون اين وقار ماند با نور چادري که از او يادگار ماند

هر دختری که اُمّ أبیها نمی شود هر مادری که مادر دنیا نمی شود نور تمام عالم امکان به روی هم یک جلوه نور چادر زهرا نمی شود وقتی که اختیار دو عالم به دست اوست محشر بدونِ فاطمه بر پا نمی شود یعنی که بی ولایت او هیچ طاعتی اذن ورودِ جنت الاعلی نمی شود فردا به قله های سعادت نمی رسد هر کس دخیل چادر زهرا نمی شود حبل المتین شیعه نخ جانماز اوست بی او گره ز کار کسی وا نمی شود می افتد از نگاه پر از مهرِ فاطمه هر کس فدائیِ ره مولا نمی شود دینی که رفت سمت تزلزل پس از نبی بی انقلاب فاطمه احیا نمی شود

آغاز کرد يک تنه، تنها، قيام را معلوم کرد حرمت خون امام را

وقتي که هست چهرۀ حيدر مطاف او در خانه است مسجد او اعتکاف او آئينه شد که جلوه کند عصمت خدا معنا گرفت روح عفاف از عفاف او چرخ تمام کون و مکان سنگ آسياش سر رشتۀ زمين و زمان در کلاف او در پيش چشمهاش چه دنيا حقير بود بوده به بوريا و سفالي کفاف او چيزي نخواست فاطمه از ثروت جهان يعني بس است پيرهن دستباف او جلوه گر نهايت ايثار فاطمه ست انفاق خالصانۀ شام زفاف او آن بانويي که سايۀ او را کسي نديد يک روز شد مدينه محلّ مصاف او وقتي که ديد بسته شده دست کعبه اش آمد به کوچه جان بدهد در طوافِ او

از چشم اهل فتنه گرفته ست خواب را معلوم کرد معني فصل الخطاب را

باغ حضور غرق گل يادِ فاطمه ست روح نماز و مسجد و سجاده فاطمه ست تنها مدينه نه، همۀ عالم وجود روشن ز سجده هاي سحرزاد فاطمه ست آنکس که در نهايت اخلاص و بندگي ايمان به پاي چادرش افتاده فاطمه ست آن بانويي که بعد نبي با حماسه اش درس وفا به اهل ولا داده فاطمه ست قبرش اگرچه شمع و رواقي نداشته قم، تا ابد مدينۀ آباد فاطمه ست اين انقلاب جلوه اي از انقلاب اوست بي شک «امام» هديۀ ميلاد فاطمه ست

اين انقلاب فاطمي است و حسيني است با رهبري که آينه دارِ خميني است