مدح حضرت زهرای مرضیه سلام الله علیها سید مهدی میرداماد

قحطی عشق آمده باران بیاورید
باران برای اهل بیابان بیاورید
یک چشمه از بهشت خدا را از آسمان
تا خاک تشنه ی عربستان بیاورید
الکفر و والفسوق و العصیان که بوده اند
لطفی کنید ، سوره ی ایمان بیاورید
الطاف بی نهایت پروردگار را
در قالب سه آیه ی قرآن بیاورید
یک سیب سرخ را به پیمبر دهیدو بعد
حوریه ای به کثرت انسان بیاورید
هر سیب سرخ سیب پیمبر نمی شود
هر سوره ای که سوره ی کوثر نمی شود
دل برده از پیمبره بالاتر از همه
آنکه نشسته اینهمه بالاتر از همه
خوابیده ست همره لالایی نسیم
دریا به روی دامن دریاتر از همه
درهای باغ را به روی غصه بسته است
این غنچه ای که گشته شکوفاتر از همه
او ماه خانواده ی خورشید مکه است
او زهره است،زهره ی زهراتر از همه
نامش نزول مائده های بهشتی است
مریم تر از همه ست و مسیحاتر از همه
ما را به وصف مادر آیینه ها چه کار
جایی که مدح فاطمه را کرده کردگار
*بند آخر و بشینم....*
روشن به نور آمدنش آسمان شداست
این زن که قبل خلقت خودامتحان شداست
عطر بهشت آمده همراه مقدمش
دنیای پیر بانفس او جوان شده است
زمزم به گوش کعبه چنین کرده زمزمه
درقلب مکه چشمه ی کوثر روان شده است
وقت نماز شرعی اگر چه نیامده
برخیز ای بلال زمان اذان شده است
آخر میان خانه ی آیینه های شهر
آیینه ی خدا نما میهمان شده است
باید علی رکاب بگیرد برای او
زهرا نگین خاتم پیغمبران شده است
زهرا نبود زهره دگر نه فلک نداشت
زهرا نبود سفره ی خلقت نمک نداشت