من از دورانِ طفلی نوجوانی خونِ دل خوردم که از هر ناله می جوشد هزاران دردِ پنهانم

میانِ حجرۀ دربسته مثل شمع می گریم مگر با قطرۀ اشکی شود تر چشم گریانم تمامِ عمر باتنهایی و غربت گرفتم خو ولی وقتِ شهادت مادرم زهراست مهمانم که دیده صید دست و پا زند صیاد کف بر کف الا صیاد ، من صیدِ توام دیگر مسوزانم الا ای آه از زندانِ تنگِ سینه بیرون شو که من با ناله داد خویش از صیاد بِستانم گهی نامِ محمد بر لبم گه یا رضا گویم گهی رو به مدینه گه بود سویُ خراسانم شریکِ زندگی گردیدِ قاتل خانه ام مَقتَل انیسم اشکِ چشم و حجرۀ دربسته زندانم مرا کشتی دگر شادی مکن ای دختر مأمون گرفتم نیستم فرزند پیغمبر، مسلمانم ز سوز خود سرودن سوزِ دل دادم تو را میثم که خورده نظمِ تو پیوند با اشکِ محبانم *حضرتُ آوردن ، گفت هرجوری هست ببریمش رو پشتِ بام ...

اینا اومدن بالاشون و باز کردن تا آفتاب به بدنِ امام نخوره ... جوان آقا ...... من بمیرم برا اون بدنی که گفت حسین ، ببخش منُ معجرمم بردن ...

.