هرکه جانانه به پایِ غم دلبر مانده
نام‌ او در همۀ ایام سراسر مانده
 
لبمان با قدحِ ساقی‌ِ کوثر تر شد
آنچنانی که لب از بادۀ او تر مانده
 
کیست زهرا که درخشنده‌‌تر از خورشید است؟
ماه از شمسِ رخ اوست منور مانده
 
قرن‌ها گفته‌ شد از وصفِ مقامش اما
آنچه گفتند همه ، باز فراتر مانده
 
خطبه‌اش در وسط معرکه غوغا میکرد
شیر از غرش زهراییِ او درمانده
 
آن‌قدر دشمن او بغض علی در دل داشت
که عدو بود و دلی سخت مکدر مانده
 
با لگد زد به در و نعره‌ زنان گفت : علی
این تلافیِ اُحد ، کینۀ خیبر مانده
 
میخ از دیدنِ این واقعه خون میبارید
شاهدم لختۀ خونی ست که بر در مانده
 
دود ، مسمار ، لگد ، فاطمه ، آتش ، ای وای
کمرِ صبر هم از غصه مکسر مانده
 
آن طرف قنفذُ و در دست غلاف آشفته
این طرف چشم حسن ، خیره به مادر مانده
 
دست از دامن مولا نکشد او هرگز
فاطمه پایِ علی تا دم آخر مانده
 
چه کنم؟! شعر به گودال تمایل دارد
دستِ من نیست اگر قافیه «سر» مانده
 
ته گودال اگر پیرُهنی را بُردند
جایِ آن نیزه و شمشیر به پیکر مانده
 
ضربه زد شمر و سرِ شیشۀ عطری افتاد
از همان لحظه ، حرم نیز معطر مانده