دارم میسوزم از زهر کینه

نفس نمونده برام تو سینه

الهی هیچ کس بلا نبینه

غربت و غم تو این دلم چه بی حسابه

دیگه برام یه لحطه موندنم عذابه

دارم آتیش میگیرم از عمق وجودم

لبای من تو حسرت یه قطره آبه

پاهام دیگه رمق نداره چشام مثه ابر بهاره

این حال منه بی قراره

امون امون از این غریبی

کی گفته از ناله بی نصیبم

اسیر یک عده نا نجیبم

شبیه جدم حسن غریبم

یه عمریه قرین آه و شور و شینم

غریب ترین غریب توی عالمینم

گرچه تموم زندگیم و غم گرفته

ولی یه عمر گریه کن غم حسینم

یاد بدنی غرق خونم

یاد صحرایی لاله گونم

یاد زینب قد کمونم

امون امون از این غریبی

دلم گرفته از این زمونه

زمونه ای که نا مهربونه

بهار عمرم رو به خزونه

نیستی بابا ببینی حال مضطرم رو

کاش بودی و میشنیدی حرف آخرم رو

دلم میخواست شبیه اکبر حسین شم

تو هم میگرفتی رو زانوهات سرم رو

بابا بیا برس به دادم

زخمی شهر پر عنادم

دیگه خسته از این بلادم

امون امون از این غریبی

.