اِسْمَعیٖ وَفْهَمیٖ، هذٰا آخِرُ الْسّٰاعَه
 مِنْ سٰاعٰاتِ الدُّنیٰا
سلام ما رو رقیه! ببر به محضر بابا

رشیدۀ شهیده، صنوبرِ خمیده
فاطمۀ سه سالۀ محنت کشیده

عمه فدایِ مویِ سوختت
عمه فدایِ رویِ سوختت
عمه فدایِ بازویِ سوختت

خداحافظ رقیه!...

اِسْمَعیٖ وَفْهَمیٖ، میری پیشِ بابا 
با این روی نیلی
یه کاری کن تا نبینه، زخمیِ جایِ سیلی

نگو از چشمِ کم سو، نگو از دردِ پهلو
نه از خلخال بگو عمه! نه از النگو

ما رو نبردن بازار، باشه
ما رو ندیدن انظار، باشه
ما رو نزدن هزار بار، باشه

خداحافظ رقیه!...

اِسْمَعیٖ وَفْهَمیٖ، نترس از تاریکی
ای دُردونۀ خسته
میاد به استقبالت، مادر پهلو شکسته

نترس یاسِ کبودم، نترس بود و نبودم
نترس کاشکی عمه! من جای تو بودم

دیگه نمیری اسارت، باشه
به تو نمیشه جسارت، باشه
زجر نمیبره گوشوارت، باشه

خداحافظ رقیه!...

.