نفسم در نمیاد،گریه کنم
دوست دارم داد بزنم،نمیتونم

فاطمه پاشو بهم بگو آخه
چه جوری بعد تو زنده بمونم؟

مردِ خیبر بودم و دلِ حُنین
هیچ کی دلهره ندیده تو دلم

دلهره داره بیچاره ام می کنه
رفته از کَفم تمومِ حاصلم

مردی که پُشت و پناهش میمیره
دیگه هیچ کی نیست بهش تکیه کنه

مردم مدینه راحت بخوابید
حالا که فاطمه نیست، گریه کنه

بچه هات گریون و بی تاب و توون
بعد تو یه لحظه آروم نمیشن

هی میان به من میگن: بابا، علی!
چی دیده تو کوچه ها داداش حسن؟

رفتی و آخر نگفتی به علی
چی شد اون روز که کنارت نبودم

حَسنت هر دو ساعت یه بار میگه
کاش منم با مادرم، مرده بودم...

درِ خونه رو که می بینم یهو
زانوهام می لرزه، می خورم زمین

مردِ جنگ بودم، یه روزی فاطمه
می بینی چه جور شدم خونه نشین....

«یافاطمه یا زهرا....»