نبودی زندگی ویرون شده بود
حال و روزمون پریشون شده بود

خونه ایی که تو رو از علی گرفت
بعد تو شبیهِ زندون شده بود

بی تو خواستم بمیرم اجل نذاشت 
کسی پیشِ پام یه راه حل نذاشت

به خدا توی محل خودمون 
بعد تو کسی به ما محل نذاشت

مدینه میخواست هراسونت کنه 
پشتِ زخم کاری پنهونت کنه

چون تو خونه ی علی بودی کسی 
نیومد دوا و درمونت کنه

تو آتیش بال تو بی پر شده بود
وقتی شعله چند برابر شده بود

تو نشون ندادی اما فهمیدم
فهمیدم موهات کوتاهتر شده بود

روی خاک جاده بودی یادمه
دل به غربت داده بودی یادمه

چهل نفر رد شدن از روی در و
 زیر پا افتاده بودی یادمه

زخماتو دیدم بازه افتادم
شب تشییع جنازه افتادم

حرف اون چهل تا نامرد و زدم
یاد چهل تا نعل تازه افتادم

میدونی نعل با بدن چه میکنه
 بایه جسم بی کفن چه میکنه 

میدونی یکی بشینه رو سینه ات
 وقت دست و پا زدن چه میکنه

 ای حسین....