می روی از خانه آرام و قرارِ حیدر
شمعِ این کاشانه ای دار و ندارِ حیدر
بی تو بی قرارم...بی تو بی قرارم

حرف رفتن میزنی طاقت ندارم 
غصه دارم بی قرارم ای قرارم

جانِ من ای کاش دست از جان مَشویی
دیگر این عَجِّل وَفاتی را نگویی

می روی و غمگسارِ دیگری ندارم
بی پناهم بی سپاهم یاوری ندارم
حالِ گریه دارم بی تو بی قرارم

لااقل دیگر تو از من رو مگردان
رخ مَپوشان ماهِ خانه رخ مَپوشان 

هم تو دلداری بده این بچه ها را
هم نگاهی کن نگاهِ مرتضی را

پر کشیدی ای پرستویِ شکسته بالم
مانده ام من با تمام غصه هایِ عالم
یارِ رهسپارم بی تو بی قرارم...

آمده جانِ مرا دشمن بگیرد 
بهترین یارِ مرا از من بگیرد

بی تو من می مانم و پیمان شکن ها 
بی تو بوی طعنه آید از سخن ها

عاقبت شد جانِ تو قربانیِ ولایت
بی تو جانا تشنه ام من، تشنه ی شهادت

«جانِ من کجایی آه از این جدایی..»