مدح ویژۀ ولادت حضرت اباالفضل العباس علیه السلام وسردارانِ کربلا اجرا شده ۱۴۰۱به نفسِ حاج‌مهدی رسولی

عشّاق چون به درگهِ معشوق رو کنند
از آبِ دیدگان تنِ خود شستشو کنند

اول قدم ز جان و سرِ خویش بگذرند
در خونِ دل، تهیه ی غسل و وضو کنند

قربانِ عاشقی که شهیدانِ کوی عشق
در روزِ حشر رتبه ی او آرزو کنند

عباسِ نامدار که مردانِ روزگار
از خاکِ کوی او طلبِ آبرو کنند

بی دست ماند و داد خدا دست خود به او
آنان که منکرند بگو رو به رو کنند

گر دستِ او، نه دستِ خدایی است، پس چرا
از شاه تا گدا، همه روسوی او کنند

درگاه او چون قبله ی ارباب حاجت است
بابُ الحوائجش همه جا گفتگو کنند

شاعر:سیدعباس جوهری

 

درهم است ابروش یا تیغ دو دم برداشته
بس که چشمش وا شده ابروش خم برداشته

این صدا اصلاً صدای گریه ی یک طفل نیست
در حسینیه کسی انگار دم برداشته

من که باور می کنم این طفل وقت بازیش
ماه را از آسمان ها دست کم برداشته

من که باور می کنم این طفل از روز نخست
گفته یا مولا و در خانه قدم بر داشته

پرده های اشک در چشمان بی تاب علی
پرده ها از راز دستان قلم برداشته

دست از قنداق وا کرده یعنی: یا حسین!
از همین امشب اباالفضلت عَلم بر داشته

شاعر:مهدی رحیمی

 

مُشکلدَه قالسا هرکیم دنیاده یا اباالفضل
سَسْلَر آدی اورکدن امدادَ یا اباالفضل

بابَ المُراد اباالفضل
بابَ النَجاة اباالفضل