چشمی که آلوده شده باران ندارد
بی توبه این آلودگی پایان ندارد

دیگر حجاب افتاده روی چشمهایم
از بس که اُنسی دیده با قرآن ندارد

هاتف ندا داده دُعیتُم ایهاالناس
کاری خدا انگار جز احسان ندارد

حالا که در باز است پس درهم بیایید
اینجا کَرَمخانه است این و آن ندارد

تا آمدم داخل مرا طوری بغل کرد
احساس کردم غیر من مهمان ندارد

جز با توسل گریه کردن توبه کردن
پرواز کردن تا خدا امکان ندارد

راه شهادت نیمه شب اشک است اشک
جامانده هرکس دیده ی گریان ندارد

این سرزمین نذر امیرالمونین است
بیهوده حیدر عشق بر سلمان ندارد

ما با دعای فاطمه عبدالحسینیم
کی گفته زهرا لطف بر ایران ندارد

سرتاسر عالم چو ایران سرزمینی
مثل علی موسی الرضا سلطان ندارد

راه نجف تا کربلا راه بهشت است
جز کربلا عاشق سر و سامان ندارد

دلداده ی آوارگی در اربعینم
درد جدایی جز حرم درمان ندارد