کی(ای) یار سفر کرده ی ما از سفر آید 
بعد از شب دیجور محبان سحر آید 
از باب صفا، قبله ی ما کی به در آید 
بی بال و پران را پر و بالی دگر آید 

کی پرده گشاید ز رخ آن روی گشاده 
کز رخ کند از اسب دو صد شاه پیاده 

تو در پی خود قافله در قافله داری 
در سلسلهٔ زلف دو صد سلسله داری 
با آنکه خود از منتظرانت گله داری 
سوگند به آن اشک که در نافله داری 

با یک نگه خود مس ما را تو طلا کن 
آن چشم که روی تو ببیند تو عطا کن 

ای گمشده ی مردم عالم به کجایی 
کی از مه رخساره ی خود پرده گشایی 
ما ریزه خوریم و تو ولی نعمت مایی 
هر جمعه همه چشم براهیم بیایی 

یک پرتو از آن چهاردهم لمعه نیامد 
بیش از ده و یک قرن شد آن جمعه نیامد 

بشکسته ببین سنگ گنه بال و پر از ما 
کس نیست در این قافله وامانده تر از ما 
ما بی‌خبریم از تو و تو با خبر از ما 
ما منتظر و خون دلت ای منتظر از ما 

ما شب زده ایم و تو همان صبح سپیدی
تنها تو پناهی تو‌ نویدی تو امیدی
 
عشق ابدی و ازلی با تو بیاید 
شادیِ زِ جهان رفته ولی با تو بیاید 
آرامش بین المللی با تو بیاید 
ای عدل علی، عدل علی با تو بیاید 

عمریست که در بوته عشقت به گدازیم 
هر کس به کسی نازد و ما هم به تو نازیم