من آن گدایِ قدیمی زِ نسلِ سلمانم
به یُمن دولتِ شاه نجف، مسلمانم 

به ریزه‌خواریِ سلطانِ توس مُفتخرم
هزار شُکر خدا را که اهلِ ایرانم 

زِ سفره‌ی کَرَمِ شاه کیسه‌ام پُر شد
گدایِ کیسه به دوشِ شَهِ خراسانم

چه گنبدی، چه رواقی چه صحن و اِیوانی !
چه حاجتی به بهشتم؟ به توس مهمانم 

همین که روبروی گنبدِ تو می‌آییم
شبیهِ ابرِ بهاری به وقتِ بارانم 

*ای مولا جان ! آقا دلمون تنگ شده برا حَرمِت باید کجا بگیم آقاجان آقاجان ؟
مگه میشه امام رضا رو از ما بگیرن؟!
بابا امام رضا تو خونِ مونِ تو سُفره‌مونِ
آقام آقام ...* 

به کفشداریِ صحنش نشسته صد موسیٰ
از این جلالِ خداییِ شاه، حِیرانم !

به جمله خَلقِ خدا فخر میفروشم چون
غلامِ حلقه به گوشِ حریمِ سلطانم 

آمدم ای شاه پناهم بده 
خطِ اَمانی به گناهم بده 

ای حَرمت ملجاءِ درماندگان
دور مَران از در و راهَم بده

«یا امام رضا ..»