روضه و توسل به حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام اجرا شده شب دهم محرم۱۴۰۳به نفسِ سیدمجید بنی فاطمه

تا آخرین دقیقه نگاهش به خیمه بود
ناموس دارها نگران کشته شد حسین 

*یا اباعبدالله، وقتی افتاد تو گودی، بدن تیر داره، هر غلتی که میزنه این تیرها تو بدن میشکنه، گرد و خاک بلند شد، صدای تکبیر بلند شد، شمشیرها بالا میومد، لابلای این صداها صدای یه خواهری میومد،"واحسیناه" برگرد زینب، صدای قدم ها داره میاد، نامرد موهای حضرت رو گرفت، گفت حسین دیدی بالاخره گیرت آوردم..

دو خط احکام یادش بده
اسلام یادش بده
که بدونه تشنه لب سر نبره

دو خط احکام یادش بده
اسلام یادش بده
که جلو چشای مادر نبره

منو عذاب میده، به مرکب آب میده
تو رو صدا که میزنم، شمر جواب میده

تازه نفس اومد، خود شبث اومد
یه پیرمرد بی حیا، عصا به دست اومد

*دلم سوخت، گفتم برا حسین آب ببرم، دیدم نامرد داره میاد، گفت کجا میری؟ گفتم براش آب ببرم، گفت برگرد سیرابش کردم، گفتم چطور سیراب کردی؟ دیدم سر بریده رو نشون داد، گفتم پس چرا دست و پات میلرزه؟ گفت رو سینه اش نشستم، خنجر رو گذاشتم رو حلقومش، شنیدم یه خانمی میگه غریب مادر حسین، تو رو امام رضا بذار من یه بند هم از صاحبم حضرت رقیه بخونم..*

نفسش باز بند اومده، ای زجر زجرش نده
بچه که بترسه لکنت میگیره

نفسش باز بند اومده، ای زجر زجرش نده
عمه واسه تن زخمیش بمیره

پاهاش ترک خورده، چوب فدک خورده
جلو چشای بچه ها خیلی کتک خورده

*هی میگفت: من بابامو میخوام..*