روضه و توسل به حضرت رقیه سلام الله علیها اجرا شده شب سوم محرم۱۴۰۳به نفسِ حاج محمد رضا طاهری

*بعضی وقتا، مخصوصا شب سوم هر چی بخونی سخته، غزل مصیبت زمزمه، هرچی بخونی. به والله قسم برا منی که دارم میخونم خیلی سخت تره. فک نکن این چیزی که داری میشنوی اذیتت میکنه، گفت بابا...*

به جرم اینکه ندارم پدر زدند مرا

*از یه چیزی دلخوشم بابا! همیشه میگفتی شبیه مادرمی. راه برو جلو چشام. چقد شبیه مادرم راه میری...*

به جرم اینکه ندارم پدر زدند مرا
شبیه مادر در پشت در زدند مرا

خبر نداشتم اینها چقدر نامردند
خبر نداشتم و بی خبر زدند مرا

خدا کند که عمویم ندیده باشد چون
پدر درست همین دور و بر زدند مرا

پدر به وقت غذا تازیانه می آورد
نه ظهر و شام که حتی سحر زدند مرا

سرم سلامت از این کوچه ها عبور نکرد
چقدر مثل تو ای همسفر زدند مرا

گمان نکن من بی خبر بودم
چه بین تشت چه بر نیزه ها زدند ترا
چه در خرابه چه در رهگذر زدند مرا

فقط نه کعب نی و تازیانه و سیلی
سپر نداشتم و با سپر زدند مرا

*حسین...نزدیک ترین وقتی که میتونی به رقیه خانم نزدیک ترین جایی که میتونی به حرم حضرت رقیه دلت برسه همینه که صداتو شبیه هم بشه، او هم از داخل ضریحش داره بابا رو اینطوری صدا میزنه. اون شبم تو خرابه کنار سر بریده هی میگفت حسین... "من ذا الذی قطع وریده..." کی رگ های گلوتو بریده. "من ذا الذی ایتمنی علی صغر سنی، من ذا الذی خضبک بدمائک" چرا هنوز محاسنت خونیه بابا؟ حسین...*