روضه و توسل به حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام اجرا شده به نفسِ حاج احمد سلطانی

صل الله علیک یا مظلوم یا ابا عبدالله 

شب های جمعه شب وصاله 
چیکار کنه نوکری که بی پر و باله 

شبهای جمعه دلم اسیره 
هر جا باشم بهانه ی تو رو میگیره 

شب های جمعه دل تو دلم نیست
کلافه میشم که چرا روزیم حرم نیست 

شبهای جمعه با دل تنگم 
میگم من و ببخش که من مایه ی ننگم

 آقای خوبم نعم الامیری
اسم منو آقا یه وقت قلم نگیری
 
به لطف روضه به لطف اشکام 
انشاءالله من درست میشم به لطف آقام
 
*فکر کن الان شب جمعه دور حرم داشتی پرسه میزدی *

شب های جمعه به من کرم کن 
با یه سلام دلم رو زائر حرم کن 

شب های جمعه رباب با غربت 
با حضرت‌ زهرا میاد برا زیارت 

حسین جان! الهی مادر دورت بگرده 
با نیزه و تیر با سنگ و شمشیر اینقد زدن
که آخرش شدی زمین گیر 

غریب مادر گلو بریده 
کی تو رو توی قتلگاه رو خاک کشیده 

همونجا زینب مرگ آرزو کرد 
وقتی تو رو با ضرب چکمه پشت و رو کرد 

لب های خشکت اومد رو خاکها 
همون لبا که بوسه میزد رسول الله 

غریب مادر،غریب مادر..

لب های خشکت من و صدا کرد
داشتی با من حرف میزدی سر رو جدا کرد
 
"بنی قتلوک ذبحوک و من الماء قتلوک 
حسین یا قتیل الله یا ابا عبدالله"
 
لطفی که کرده ای تو به من مادرم نکرد
 ای مهربان تر از پدر و مادرم حسین