مدح خوانی و توسل به ساحتِ مقدس راوی دشت کربلا امام محمد باقر علیه السلام اجرا شده به نفسِ کربلایی ابوذر بیو‌کافی

ای بی‌کرانه! لایتناهی‌ست وصف تو
آئینه‌ی صفات الهی‌ست وصف تو

مبهوت جلوه‌های جلالت کمیت‌ها
کی می‌رسد به درک کمال تو بیت‌ها

ای باشکوه از تو سرودن سعادت است
این شعرها بهانه‌ی عرض ارادت است

دنیا تو را چگونه بفهمد؟ چه باوری! 
از مرز عقل های زمینی فراتری 

هفت آسمان به درک حضورت نمی‌رسد
خورشید تا کرانه‌ی نورت نمی‌رسد

محراب را که عرصه‌ی معراج می‌کنی
جبریل هم به گرد عبورت نمی‌رسد

چشم مدینه مات سلوک دمادمت
بوی بهشت می‌وزد از خاک مقدمت

محو خودت تمام سماوات می‌کنی
از بس که عاشقانه مناجات می‌کنی

آقا کلیم طور تمنا شدیم و بعد
دلتنگ چشم‌های مسیحا شدیم و بعد

مثل نسیم در به در کوچه ها شدیم
با چهره‌ی محمدی ات آشنا شدیم

ای مظهر فضائل پیغمبر خدا
آئینه‌ی شمایل پیغمبر خدا

شایسته‌ی سلام و تحیّات احمدی
احیا کننده‌ی کلمات محمدی

نور علی و فاطمه در تار و پود توست
شور حسین و حلم حسن در وجود توست

قرآن همیشه آینه‌ی تو انیس توست
تفسیر بی‌کران معانی حدیث توست

قلبش هزار چشمه‌ی نور و معارف است
هر کس به آیه‌ای ز مقام تو عارف است

روشن ترین ادلّه‌ی علمی است سیره‌ات
وقتی که حجّتند به عالم عشیره‌ات

هرکس که تا حضور تو راهی نمی‌شود
علمش به جز زیان و تباهی نمی‌شود

هر قطره که به محضر دریا نمی‌رسد
سر چشمه‌ی علوم الهی نمی‌شود

بی بهره است از تو و انفاس قدسی‌ات
اندیشه‌ای که لا یتناهی نمی‌شود

جابر شدن، زُراره شدن با نگاه توست
آقای من اگر تو نخواهی نمی‌شود

کون و مکان اداره شود با اراده‌ات
عالم دخیل بسته به نعلین ساده‌ات

دنیا تورا چگونه بفهمد؟ چه باوری! 
از مرز عقل های زمینی فراتری 

هفت آسمان به درک حضورت نمیرسد 
خورشیدتا کرانه ی نورت نمی رسد 

محراب را که عرصه ی معراج میکنی
جبریل هم هم به گرد عبورت نمیرسد

چشم مدینه مات سلوک دمادمت 
بوی بهشت می وزد از خاک مقدمت 

محو خودت تمام سماوات می کنی 
از بس که عاشقانه مناجات می کنی 

از مظهر فضائل پیغمبر خدا 
آئینه ی شمایل پیغمبر خدا
 
شایسته سلام و تحیات احمدی 
احیا کننده ی کلمات محمدی
 
نور علی و فاطمه در تار و پود توست 
شور حسین و حلم و حسن در وجود توست

قرآن همیشه آینه ی تو انیس توست 
تفسیر بی کران معانی حدیث توست

روشن ترین ادله ی علمی است سیره ات 
وقتی که حجتند به عالم عشیره ات
 
جابر شدن، زراره شدن با نگاه توست 
آقای من اگر تو نخواهی نمی شود