سرود ویژۀ ولادت حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام اجرا شده به نفسِ حاج محمود کریمی

می‌زنه یاس دلم جوونه
که میاد از یارم یه نشونه
سرود جشن ولادت ارباب
طنینش امشب تا آسمونه

من و دل و شیدایی
من و می و رسوایی
فلک هم ندیده چون تو دلربایی

منم اون کسی‌که تو سینه‌ش یه لوح سفیده
رو لوح سفید ضمیرم، خدای تعالی یه نقشِ الهی کشیده

با خطّ طلایی که رنگش به رنگ یه ایوون
توو صحنِ حریم خدایی، نوشته که این دل
که مستِ جمال خدا از السته

دلی که تموم وجودش بَری از همه عالمینه
دلی که گِلش از یه خاکی که پاکه
یه آبی که خون دلش از حسینه

تو آسمون دلم یه ماهه
ناامیدی، بدترین گناهه
شیرخدا امشب بی‌قراره
پسر شیرخدا تو راهه

مدینه یه شهره؛ 
یه شهری که امشب، ستاره می‌باره
به یُمن قدوم یه طفلی که مولا
 دو چشماش به راهش
یه حجره، یه مادر که روی جمالش
که مثل گلِ یاس، سپیده نشسته
یه شبنم، می‌گیره مدد از خدا 
و یه ذکری که نم‌نم می‌خونه

من و غم و تنهایی
من و سرِ سودایی
که از راه رسیده شاه کربلایی