مدح ویژهٔ ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام و روز جوان اجرا شده به نفسِ کربلایی محمد حسین پویانفر

پیش از اینها روزگاری، روزگاری داشتم 
با دل خود، روزگاری کار و باری داشتم 

تا که روزی کوچه‌ میخانه کـــاری داشتم
بعد از آن دیدم که چشمان خماری داشتم

 بعد از آن، آواره ام بین نجف تا کربـــلا
 لا حرم الّا نجـــف تا عشق الّا کربــــلا

 جز خدا حرفی نگفتند از فراسوی علی
 جز پیمِبر کس ندیده طاقِ اَبرویِ علی

 وا نکرده غیر زهرا، سِرّی از مویِ علی
 آمدم دنیا برای دیدنِ روی علی

 آمدم با حضرتِ قنبر قراری داشتم 
ورنه من با مردم دنیا چه کاری داشتم

 این جوان اینجا جهانگیر است تعبیرش علی است 
ابروانش آسمانگیر است تفسیرش علی است 

تیغ دار است و کمانگیرست تا میرش علی است 
بر طنینِ او اذان گیر است تکبیرش علی است

 می کشد قد قامتُ محراب حیرت می کند
یک تبسم می‌کند ارباب حیرت می‌کند 

او علی شد فاطمه نور عَلی نور آورد
 او علی شد تا که موسی پیش او طور آورد

 او علی شد تا حسیـــــن آفاق در شور آورد
 او اگر خواهد ستون هم بار انگور آورد 

باید او را خُلقا و خَلقا کشید و عشق کرد
مدح او را باید از دشمن شنید و عشق کرد

 او که از الله اکبر ، اکبرش را برده است
 از خصائل از شمائل بهترش را برده است

یعنی از این سلسله پیغمبرش را برده است
باز در آغوش زهرا، مادرش را برده است

 آتشی که روی بامش هست مست اکبر است 
پرده های محمل زینب به دست اکبر است 

ریخته پیشش سپرها
 این که چیزی نیست نیست 

 بشکند کوه از کمرها 
این که چیزی نیست نیست 

می دَرَد نامش جگـــــرها
این که چیزی نیست نیست 

میزند سر روی ســـــرها 
این که چیزی نیست نیست 

سرسپاهی یکسره در پیش او رَم می‌کند 
مِیمَنه یا مِیسَره میآیدُ رَم می‌کند 

حملهٔ دو شیر را در بین لشکر دیده ای ؟؟شیـــــرمــــردی را کنار یک دلاور دیده ای؟؟

 رفتن عبـــــــــّاس را همراه اکبـــــر دیده ای ؟؟؟ 
الفرار عمروعاصان را زِ حیـــــدر دیـــــده ای؟؟ 

گر به عباس ، از علی شمشیر حیـدر می‌رسد 
دستمال زرد مولا هم, به اکبـر می‌رسد