غربت هیچ کسی مثل تو مولا نشود
مرهم زخم دلت زخم زبان ها نشود

آقای من...!
جگرت سوخته از زهر و دلم می سوزد
جگره  سوخته با خنده مداوا نشود

مولاجانم...
آب هم سوخت دلش بر لب خشکیده تو

*دید عزیز فاطمه میان حجره ناله میزنه هی صدا میزنه جگرم...اون کنیزه رفت تا آب آورد اما تا اون ملعونه دید آب رو گرفت و به زمین ریخت نگذاشت به لب خشکیده عزیز فاطمه برسه*

آب هم سوخت دلش بر لب خشکیده تو
قد خمیده شدی و مثل تو کس تا نشود

به لب تشنه تو همسر تو می‌خندید
طعنه می‌زند که دگر ابن رضا پا نشود

یابن الحسن!
غَلت میخورد و پهلوی شما خاکی شد
شکر پهلوی تو چون پهلوی زهرا نشود

باز هم شکر که با نیزه نخوردی به زمین
خاطرت جمع سر راس تو دعوا نشود

هلهله بود به دور تو...

*دید تو حجره افتاده داره ناله میزنه حجت خدا دستور داد کنیزانش اومدن گفت پشت درب حجره ابن الرضا بنشینید هلهله کنید کف بزنید نمیخوام صدای ناله شو بشنوم اومدن نشستن هلهله میکردن و کف میزدن تو حجره میوه دل امام رضا ناله میزد آقای من...*

هلهله بود به دور تو ولی حرمله نه
هلهله بود به دور تو ولی حرمله نه
به روی سینه تو پای کسی وا نشود

«صل الله علیک یا اباعبدالله...»

دور ناموس تو را جمع حرامی نگرفت 
دخترت در ملا عام تماشا نشود

کردند مجلس آرا ناموس
کبریا را صاحب دلان خدا را
صبر از کفم رمیده صاحب دلان خدا را

«صل الله علی الباکین علیک یا مظلوم
یا ذبیح العطشان حسین جان...»