"بسم الله الرحمن الرحیم یا رب العالمین"

از سن کودکی شده غم آشنای من
باد خزان وزیده به دولتسرای من

بغض و شرر گرفته مسیر صدای من
بالا گرفته کار دل گریه‌های من 

خاک مزار من ز جفا بی‌نصیب نیست
زائر نمانده دور حریمم عجیب نیست

گریه کنید اهل منا در عزای من 

چرا اهل منا؟ حضرت وصیت کرد به امام صادق علیه السلام فرمود: تا ده سال تو سرزمین منا وقتی حاجیا میان دور هم جمع میشن برا من عزا بگیرید برا من روضه بخونید.*

اهل زمانه غصه به قلبم رسانده‌اند
بر روح و جان من غم غربت چشانده‌اند

من را به روی مرکب سمی نشانده‌اند

*زین مرکب و سم آلود کردن، حضرت رو سوار کردن، وقتی از مرکب پیاده شد پاهاش ورم کرده بود، دیگه نمی‌تونست راه بره*

من را به روی مرکب سمی نشانده‌اند
از زهر زین اسب ورم کرده پای من 

*آی اونایی که می‌خواین برای مصیبت‌های امام باقر گریه کنید..*

از کودکی رسیده به من چهره‌ای کبود
در کربلا و کوفه و جولانگه یهود

از بس که زخم‌های تنم در فشار بود
مانده نشان سلسله بر جای جای من

مردم..!
یادم نرفته چشم تر عمه زینبم
آتش گرفته بود پَر عمه زینبم

*تو بیابونها می‌دویدم من، وقتی خیمه‌ها رو آتش زده بودند، یکی یکی بچه‌ها رو جمع می‌کرد، اگر می‌خواستن تازیانه بزنن بچه‌ها رو،می‌فرمود، بچه‌ها رو نزنین، زینبو بزنین*
 
یاد غروب کرب و بلا زار و مضطرم
آن خاطرات می‌گذرد از برابرم

یک عمر یاد تشنگی جد اطهرم
ذکر حسین گشته دعا و نوای من

*همه ائمه ما برای تشنگی اباعبدالله گریه کردند، زین العابدین علیه السلام وقتی بدن بی سر بابا رو دفن کرد. روی قبر ننوشت این قبر کسی که سر در بدن نداره، ننوشت این قبر کسیه که بدنش زیر سم اسبا رفته، ننوشت این بدن کسیه که بدنش داخل بوریا پیچیده شده، نوشت
"هذا قبر حسین ابن علی بن ابی طالب 
الذی قتلوه عطشانا" آب دست امام باقر می‌دادند گریه می‌کرد، امام صادق می‌دید گریه می‌کرد امام رضا ارباب من و تو، 
به پسر شبیب فرمود:یابن شبیب اگر خواستی گریه کنی، برا جد غریب ما گریه کن، جد ما رو کربلا با لب تشنه سر بریدند، 
حالا هر کجا نشستی به قصد فرج فریاد بزن یا حسین....*