از این خجالت شرمنده ماندیم
تو رفتی اما ما زنده ماندیم

تو میروی دامن کشان جان از جهانم میرود
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود
پشت سر تشییع تو روح و روانم میرود
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

گفتم که از غم تو بمیرم توان نبود
ما را به سخت جانی خود این گمان نبود

«آه ...»

بی تو چگونه سامان بگیرم
روز وداعت باید بمیرم

آتش بگیرم نام تو تا بر زبانم میرود
ای ساربان آهسته ران آرام جانم میرود
افتان و خیزان آمدم سرو روانم میرود
ای ساربان آهسته ران آرام جانم می رود

مشتاق را ز دامن وصلت جدا مکن
ما را به کربلای فراق ات رها مکن
گفتم که از غم تو بمیرم توان نبود
ما را به سخت جانی خود این گمان نبود