خدا مرگم بده چه لبهای پر از خونی 
خدا مرگم بده چه موهای پریشونی
 
خدا مرگم بده چه اوضاعی چه مهمونی
نه فرشی و نه چراغونی و نه سر دارم ونه سامونی

به ما سر زدی سرزده اومدی
کو بدنت مگه پر زده اومدی 

بابا نگو که کجا بودی
بابا همه جا با ما بودی
بابا زیر دست و پا بودی

خدا صبرت بده شده ناموست آواره 
خدا صبرت بده دخترت بین بازاره 
خدا صبرت بده به غارت رفته گوشواره

نمونده گوشی و گوشواره
 بگو با عمو چشام تاره 

سرت تو خاکی،خاکیه معجرا 
من و زدن مثل تک تک دخترا

بابا تو اوج بلا بودم
بابا با نامحرم ها بودم

بابا به ما سر زدی سر زده اومدی 
کو بدنت مگه پر زده اومدی

خدا خیرش بده سر من عمه آزرده 
خدا خیرش بده به جای من عمه کتک خورده
 
خدا خیرش بده روزی  صد مرتبه مرده 
علم به دوش حرم بوده و تو هر کوچه سپرم بوده

حالا مراقب زخمهای تازه امه
بیا که لحظه‌ ی تشییع جنازمه 

بابا چشمم خوب نمیبینه
بابا سیلی خوردم از کینه
بابا گوشم خیلی سنگینه
 
تار میبینم سرم سنگینه 
عجب دستی داشت خیر نبینه 
با پای پر ورمم درد سرِ حرمم
عمه دیگه خیلی شبیه مادرمم 
بابا حسین