*در ساوه مریض شد آوردنش قم مردم آمدند. اشراف قم آمدند موسی بن خضرج آمد با احترام بی بی رو بردند بیت النور.
تو این شهر غریب بود ولی غریب نبود.*

 قم کجا شام کجا؟ عزت و دشنام کجا؟
گل اکرام کجا؟ سنگ لب بام کجا؟

یاری یار کجا؟ بارش آزار کجا؟ 
لطف ایام کجا ؟رنجش و آلام کجا؟

*حضرت معصومه داره میگه..* 

من گرفتار شدم عمه گرفتار ولی
دل آرام کجا؟ هلهله ی عام کجا؟

من اسیر غم یار عمه اسیر غم یار
درک آلام کجا؟ خنده ی حکّام کجا؟

من شدم ناقه نشین عمه شده ناقه نشین
محمل بسته کجا؟ ناقه ی بی بام کجا؟

من چنان عمه ی خود داغ برادر دیدم
داغ اقوام کجا؟ تهمت بدنام کجا؟

«صلی الله علیک یا مظلوم یا اباعبدالله»
 
فرصت حال کجا کندن خلخال کجا
آل اسلام کجا؟ سیلی و دشنام کجا؟

*لذا زین العابدین فرمود: از همه جا بیشتر شهر شام به ما بد گذشت.
  
عنبر و عود کجا؟ آتش نمرود کجا؟
تن تبدار کجا؟ شعله به اندام کجا؟

آی معجر پاره کجا؟ دختر آواره کجا؟
وحشت طفل کجا؟ خنده به ایتام کجا؟

سر کجا سنگ کجا ؟کوفه ی گلرنگ کجا؟
نیزه ی جنگ کجا؟ خنجر گلفام کجا؟