"السلام علیک یا بنت رسول الله یا بنت موسی بن جعفر یا فاطمه المعصومه و رحمة الله و برکاته"

عاشقی نقطه ی پایانی درماندگی است
عاطفه مزه ی شیرینی سر زندگی است 

عشق در مکتب توحیدی ما بندگی است
فیض دارندگی اصلا به برازندگی است

اشک دارایی ما بوده که سرچشمه شدیم
از طفولیت مان خادم معصومه شدیم

باغ سبزی ست که در ذهن تجسم نشود 
هیچ جایی حرم فاطمه ی قم نشود

السلام ای حرمت شرح پریشانی ما 
السلام ای نفس شاه خراسانی ما

آن زمینی که شده لانه ی جبریل قم است
شوره زاری که به دریا شده تبدیل قم است

کاش دستی بکشی بر روی بال و پر ما 
سایهٔ مادریت کم نشود از، سر ما

دومین شافعهٔ محشر ما هستی تو 
مثل زهرا به خدا مادر ما هستی تو

آه ای شادی در حال عبور بابا
خنده ات مایه ی لبخند سرور  بابا

بفداکِ مگر از آن لب تر می افتاد 
هر زمان نامه ی تو دستِ پدر می افتاد

عبدِ کوی تو شدن اوج مسلمانی هاست 
دامنت منشا رزق همه ایرانی هاست 

تشنگان را به لب جوی طهورا بفرست 
چادرت را بتکان روزی ما را بفرست

زائرت هم همه دلگیر شده رحمی کن 
بخدا مشهد من دیر شده رحمی کن

خاک ایران شرف عرش معلی دارد 
چون دو طوبی  بهشتی خدا را دارد

مشهدش حیدر و قم حضرت زهرا دارد
روی دیده قدم آل نبی جا دارد

شکر این خاک دلِ پاک نبی را نشکست 
شهر قم حرمت ناموس علی را نشکست

بی حیایی وسط کوچه ندید از کسی 
ضربه ی سیلیِ مهلک نچشید از کسی

معجر دخترکی را نکشیده ست کسی
لالهٔ گوش به قرآن ندریده ست کسی

*اینهمه راه حضرت معصومه به عشق دیدار امام رضا اومدن درست به دیدار امام نرسید ولی مهمون این مردم شدن ,دل امام رضا آروم گرفت*

دنبالت اینجا اومدم اما ندیدمت
گفتم بازم میبینمت اما ندیدمت

*آخرین باری که امام رضا رو دید زمانی بود که امام گفت : من دارم میرم پشت سر من گریه کنین ناله کنین این آخرین دیدار این خواهر برادر بود*

فردا رو وعده داده بودم که کنارتم
فردا رسید از راه ولی فردا ندیدمت

دل تنگیمو ببین
خیلی دلم میخواد ببینمت فقط همین

دیر اومدی اگه 
حتی نبودمم سر مزار من بشین

ذکر لب منی
مگه نمیگفتی همش تو زینب منی

الان کجایی پس 
مگه نمیگفتی داداش، مراقب منی؟

من فاطمه هستم ولی هیچ جا مدینه نیست
دردای من اندازهٔ اون دردِ سینه نیست

اینجا شلوغه اما با آتیش نیومدن 
دورم کسی که با تبر ،گل رو بچینه نیست 

پهلوم سالمه
دردام یه دنیاست ولی بازوم سالمه
در به سرم نخورد اشکام میاد
 ولی روی ابروم سالمه

زخمی نشد پرم 
با تازیانه چهل نفر نریخته رو سرم

حالم اگه بده
اما به یاد زخمای پهلوی مادره

چشم فلک تا به حالا غریبی اینجور ندیده 
چهل تا مرد جنگی و یه مادرِ قد خمیده

داداش !من روی ناقه بودم اما دستِ بسته نه
کوچه به کوچه اومدم حرمت شکسته نه

من خواهرم اما سرِ تو روی نیزه نیست
 خوندم نمازهامو تو راه اما نشسته نه 

دورم سپاه نبود
شمر و سَنانی دور محملِ زنها نبود

بازارِ برده نیست
هیچ‌کس تو فکر غارت و فروش ما نبود

دختر نمی‌زنن
اینجا روی نیزه با سنگا سر نمیزنن 

نه تو جسارت دیده ای نه من جسارت 
نه تو به غارت رفته ای نه من به غارت

پس ما دوتا قربانِ آن خواهر برادر

*این روزا بانو بیمار بود تو بیت النور بهترین جای قم خونه بزرگ قمی ها منزل بی بی بود زیر لب میگفت :داداش گرچه ندیدمت اما مهمون این مردمم خبر داری چه جای خوبی بمن جا دادن مرحبا به این مردم..
اما من یه خواهری میشناسم اربعین یه جور دیگه با برادر حرف میزد*

خبر داری مرا بازار بردن؟
میان مجلس اغیار بردن!!

گفت: داداش
من از بیگانگان هرگز ننالم 
که با من هرچه کرد آن آشنا کرد

بزرگ کوفه بودم روزگاری
اسیری با وقارِ من چه ها کرد !؟

کنار نیزه ی تو شمر آمد 
اراذل را میان ما رها کرد

کنیزم آمدو نشناخت من را 
برایم سفره ی خیرات وا کرد