فاطمه یعنی یه آسمون غم
فاطمیه بارونی ام 
من تو خودم زندونی ام
از گریه میجوشم رخت غم میپوشم

فاطمه یعنی یه آسمون غم
برای گریه کردن خدا خودش میدونه
فاطمه یعنی زنِ غریبی که روضه ی غمش رو خدا میدونه

قلب من میسوزه ازاین غصه هات مادر
آخرش یه روزی میمیرم برات مادر

«اُمُنا اُمنا فاطمه..»

توی دلم داغ غمه غصه دارم یه عالمه
از غربت دلخونم با حسرت میخونم
کاش میشد دورتو میگرفتم
توی تگرگ و طوفان تا نشکنی عزیزم

کاشکی من دیوار کوچه بودم
تا وقت ضربه خوردن به پات بریزم

من همش برای تو دلواپسم مادر 
آخرش یه روزی به تو میرسم مادر
قلب من میسوزه ازاین غصه هات مادر
آخرش یه روزی میمیرم برات مادر

«اُمُنا اُمُنا فاطمه..»

کی میدونه چی کشیدم
توی کوچه چیا دیدم
هی گفتم جون بابا 
از رو خاک پاشو وایسا
هر دفعه میخوام بگم به بابا

چیشد میون کوچه هی زبونم میگیره
آسمون به خاک غم میشینه
میگه نگو عزیزم بابات میمیره

قلب من میسوزه ازاین غصه هات مادر
آخرش یه روزی میمیرم برات مادر

تک و تنها روی زمین فاضله ی پرده نشین 
مینویسه با خونش با دست لرزونش

یا علی خودم برات میمیرم 
لشگر تو میشم من نگن کسی نداری

نبینم که کنج غم نشینی
سر رو پاهات بزاری همش بباری

«اُمُنا اُمُنا فاطمه..»