بسم الله الرحمن الرحیم اللهم صل علی محمدوآل محمدوعجل فرجهم

شمعم که با شرار خودم گریه میکنم
دریایم و کنار خودم گریه میکنم

بی اختیار جای نفس آه می کشم
با آه بی شمارِ خودم گریه میکنم

آخه روز مرا کبودی رویی سیاه کرد
هرشب به روزگار خودم گریه میکنم 

برجان خویش نیمه شب چیدم لحد
حالا سر مزار خودم گریه میکنم 

میومد کنار قبر گریه میکرددرد ودل میکردغصه اینه خانم جان بعد تو‌من زیاد عمر کنم زار میزنه گریه میکنه..*

از من شدیدتر حسن ات گریه میکند
یاد دمی که می زدنت گریه میکند

ای کاش کار کوچه به اینجا نمی رسید
دست کسی به صورت زهرا نمی رسید

می خواست تا سپر بشود بهر مادرش
ای وای مجتبی قدش اما نمی رسید

ای کاش وقت غسل تن لاغرش
دست علی به بازوی زهرا نمی رسید

خانه ام مقتل تو بود و‌ منم‌ شاهد قتل
با وه رو‌پای در این خانه گذارم زهرا 

من صف اول هر غزوه به میدان رفتم 
ولی اندازه ی تو زخم ندارم زهرا..

نمی تونم اصلاً درخونه امونو بازکنم 
دسته جمعی زدن به کی آخه اعتراض کنم 
حق بده گله از همه از حجاز کنم

زدند زدند زدند زدند تورو 
کی سرت داد کشید به اون صدا لعنت
حسن ازخواب پرید به کوچه هالعنت 

فضه فریاد کشید به میخ درلعنت 
به رد چکمه ی  چهل نفر لعنت

*شب غسل علی صدا زد خانم خودت بچه ها رو آروم کن.  علی نمیتونه بخدا نمیدونم  اگه اون شب بند کفت باز نمیشد و خانم بچه ها رو بغل نمی‌کرد همه  می مردند*

حتی از تو کفن داری خونه داری می کنی
چشماتو نبند اشک ما رو جاری می کنی
با حسین و حسن داری بی قراری می کنی 

فاطمه جان!
گریه هاتو بذار برا اون غریب بی کفن  
که شبیه خودت اونو دسته جمعی می زدند

زدند زدند زدند چقدر
پیرمردها زدن به اون عصا لعنت
با نیزه ها زدن به نیزها لعنت
نیست انگشترش به ساربان لعنت
چی آورده  به سرت به سنان لعنت

شیب گودال و شاه بی ردا
وامحمدا وامحمدا
عمه‌جان  رو به مدینه زد صدا
وا محمدا وامحمدا

*دختر از مادر یاد گرفت مادرم بین درو دیوارسخت ترین جا پیغمبرو صدا کرد. ساعتی رسید کاری از دست زینب برنمیومد نگاه کرد دیدعمر سعد هم فقط داره نگاه میکنه..*

پس با زبان پر گله آن بضعه البتول
رو در مدینه کرد که یا ایها الرسول 

این کشته ی فتاده به هامون‌ حسین توست
این صید دست و پا زده در خون حسین توست