روز بود، روز روشن
روز بود، مادر آمد
شب شد با یه سیلی
تا خونه رسیدن سخت شد

آروم گرفتم دوتا دستا رو
هی می تکوندم خاک دیوارو
مگه می رسیدیم دو قدم راه رو...

تا به خونه رو پا نیومد
نور دیگه به چشما نیومد
از تو کوچه ها تا به الان
حال مادرم جا نیومد

«مگه می رسیدیم دو قدم راه رو...»

درد داشت، درد غربت
تب داشت، پر حرارت
چشماش از کبودی
قلبش از جراحت می سوخت

جانِ دو عالم دیگه بی جون شد
طوبیٰ خمید و بیدِ مجنون شد
صورتِش کبود شد، دل من خون شد
وقتی مرغِ روحش رها شد

روح از تن عالم جدا شد
پیش چشم من قتلگاهش
قلب سنگی کوچه ها شد

«مگه می رسیدیم دو قدم راه رو...»

هستم بی قرارت
دورم از دیارت
دلتنگم حسن جان
دلتنگ دیارت آقا

تو مجتبایی، تو کرم داری
مولا امیر و تو علمداری
تو تمامِ دل ها حرم داری

ای همه امیدم، حسن جان
ای شاه شهیدم، حسن جان
تو رهبری و مقتدایِ
رهبر رشیدم، حسن جان

«حسن جان...حسن جان..»

ای صاحب ذوالفقار وقت مدد است
ای حجت کردگار وقت مدد است
ای زبده هشت و چار وقت مدد است

«حیدر...حیدر...»