نمایش جزئیات

لسلام ای روح احساس... روضه و توسل به حضرت ام البنین سلام الله علیها اجرا شده به نفسِ کربلایی علی اکبر سماواتی

لسلام ای روح احساس...  روضه و توسل به حضرت ام البنین سلام الله علیها اجرا شده به نفسِ کربلایی علی اکبر سماواتی

السلام ای فاطمه ،ام البنین
السلام ای بانویِ دنیا و‌ دین

السلام ای همسرِ شیرِ خدا
مادرِ عباس ، شمشیرِ خدا

السلام ای بانوی بیت الولا
دامنت دانشسرایِ کربلا

السلام ای روحِ احساس و ادب
آسمانِ چار خورشیدِ عرب

همدم و یار امامِ اهل بیت
مورد مهرِ امامِ اهل بیت

دامنت مهدِ شهیدِ علقمه
مادرِ فرزندهای فاطمه

روح پاکت بوده تسلیمِ حسین
چار ماهت گشته تقدیمِ حسین

مادر شیرانِ شیرِ حق ، تویی
بلکه ناموسِ امیرِ حق،  تویی

ای به تو از زینبِ کبرا ،سلام
از حسین، آن یوسفِ زهرا سلام

ای ادب را ارث داده بر پسر
سه ستاره زاده، یک قرصِ قمر

چون تو را ای پاک بانوی جلیل
خواستگاری کرد بر مولا عقیل

تا که گوش ات این بشارت را شنفت
چهره ات مانند گل از هم شکفت

دیده بودی نیمه شب در خواب ناز
با تو خندید آسمان با روی باز

بر سپهرت بود در رؤیا نگاه
ناگهان سه اختر و یک قرص ماه

یک به یک کردند سِیرِ گلشنت
اوفتادند از فلک در دامنت

مصحف رؤیای تو تفسیر شد
خواب شیرینت عجب تعبیر شد

آسمانی را که دیدی در زمین
بود مولایت امیرالمؤمنین

آن سه اختر بود سه فرزند تو
سه فروغ دیده ،سه دلبند تو

ماه فرزند تو خیرالناس بود
شیر شیرانِ عرب ،عباس بود

ای به قدر و رتبه برتر از همه
ای به حیدر جانشینِ فاطمه

ای بهارِ دامن زهراییت
لاله های سرخ عاشوراییت

ای سلام ما به خیرالناس تو
باب حاجات همه عباس تو

در عزای تو مدینه گریه کرد
ام کلثوم‌و سکینه گریه کرد

بر تو ای بانوی خلق عالمین
ریخت اشک فاطمه بنت الحسین

غم فزون در سینه از اندازه شد
داغ عباست دوباره تازه شد

روز تشییع تو ای بانوی دین
ریخت اشکِ چشم، زین العابدین

صبر تو سرچشمه ای از صبر اوست
قبر پاکت هم کنار قبر اوست

شب به یادِ غربتت دلها کباب
روزها زوار قبرت آفتاب

سینه یادِ تربتت افروخته
دل شده، مانند شمعِ سوخته

روز مرگ مادر ای نیکو سِیَر
می‌برد تابوت مادر را پسر

حیف آنجا لالهٔ یاست نبود
روز تشییعِ تو ،عباست نبود

در عزای چهار فرزند شهید
عاقبت چون فاطمه قدت خمید

دادی از کف طاقت و آرام و صبر
می کشیدی چهار صورت مثل قبر

می نشستی در کنار قبرها
گریه می کردی بسان ابرها

داشتی در خلوت و در انجمن
نالهٔ عباسِ من ،عباسِ من

کِای ،چراغ روشن و چشم ترم
نازنین فرزند بی دست و سرم

این شنیدم از کمینگه تاختند
دست عباسِ مرا انداختند

خصم چون دید از تنت افتاد دست
با عمود آهنی فرقت شکست

*دیگه روضهٔ عباس شد و روضه خوان مادرش فاطمهٔ ام البنین*

بود امیدت همه بر مشک آب
مشک شد بی آب و تو رفتی زِ تاب

چشم گریان تو همچون چشم مشک
ریخت اشک و ریخت اشک و ریخت اشک

فاطمه یا فاطمه یا فاطمه
کاش بودی در کنارِ علقمه

می زدی گل بوسه باغ یاس را
روی خونآلودهٔ عباس را

تو نبودی در کنارِ علقمه
جای تو صاحب عزا شد فاطمه

لالهٔ خونین نثار یاس کرد
گریه بر بی دستی عباس کرد

* همچین که عمود آهن به فرق عباست زدند آه.....دیگه نتونست رو اسب قرار بگیره ، با چه وضع و حالی نمیدونم!
آیا با سینه ی پر تیرش یا با صورت...
وای وای...بالاخره از اسب به زمین خورد چی شد؟چه منظره ای رو دید که یوقت ببینن داره ناله می زنه "یا أخا أدرک أخا"*

«حسیـــــــن جانم»

*همین دو بیت.....زبانِ حالِ علمداره زبانِ میوهٔ دلش صدا زد کنار علقمه غوغاست مادربیا ببین چه خبره! کی اومده! آغوش باز کرده صدا می زنه
پــــــســـــرم....*

کنار علقمه غوغاست مادر
سرم بر دامن زهراست مادر

ز پشت پرده ی خونین چشمم
کبودی رخش پیداست مادر......

«حسیــــــــن....»

نظرات

در حال بارگذاری...