نمایش جزئیات
روضه خوان مدینه.. روضه و توسل به حضرت ام البنین سلام الله علیها اجرا شده به نفسِ حاج محمود کریمی
روضه خوانِ مدینه ،تا شده ام
مثل محرابِ اشک، تا شده ام
روضه خوانِ مدينه ام یعنی
روزگاریست نینوا شده ام
چشم را خرج گریه ام کردهام
زخمی ام، زخمِ کربلا شده ام
هی مدینه ،بیا که گریه کنیم
بی حسین ام دوباره پاشده ام
پنج فرزندِ من کجا رفتند
وایِ من روی نیزه ها رفتند
باغ گل داشتم که طوفان شد
خانه ام، ای مدینه ویران شد
جگرم سوخته ،شبیه رباب
مثل زینب، دلم پریشان شد
باورم نیست ماهِ ام بنین
عاقبت سهم نیزه داران شد
حیف از آن چشمها که دل میبرد
غرق در خون و تیر مژگان شد
آه از آن لب ،که از عطش خشکید
وای از آن سر ،که سنگباران شد
حرمله ، حرمله مرا کشتی
ساقیِ طفل خیمه را کشتی
زینبم ،روضه خوان من، تا شد
قامتم زیر بارِ غم تا شد
گفت :مادر سرت سلامت باد
دودمانم به بادِ هوا شد
خوب شد تو نبودی
آن روزی که عطش ،مرهم لبِ ما شد
خوب شد تو نبودی آن روزی که
حسینت غریب و تنها شد
چشمهایش ز تشنگی کم سو
زخمهایی ز دور ، پیدا شد
تا علمدارِ تو زمین افتاد
گوشواره زِ گوشها وا شد
بعدِ اصغر پس از علمدارت
حرمله باز هم مهیا شد
سینه ای را نشانِ تیرش کرد
دخترت گرم وا حسینا شد
رنگ از چهره ی شفق افتاد
از سرِ زین چه بی رمق افتاد
حرمی در میان قربانگاه
صد حرامی به گردِ بیت الله
خواستم تا روم کنارش
حیف بسته بودن راه من را
آه تا که زخمی به سینه اش میخورد
به سر و سینه میزدم آنگاه
سنگ ها هم حیا نمی کردند
میرسیدند پشت هم ، از راه
داشت تیغی خیالِ پیکر او
نیزه ای قصد ضربه ای جانکاه
قاتلش تا کشید خنجر را
میکشید از لبان خشکش آه
مادرش را فقط صدا میزد
با لبِ خشک دست و پا میزد
*دیگه نگو ام البنین غش کرد، به هوش اومد تو خیمه است اول زینب و نشناخته بقیه ش مادر؟جانِ زینب بسه،دخترم بگو من میخوام گریه کنم،من برا عباسم گریه نمیکنم،بمیرم چقدر پیر شدی! بگو عزیزم..بسه مادر (هر یه دونه اش هزار تا التماس توش بود)*
آه مادر خیام یک جا سوخت
وقت غارت شد و دل ما سوخت
بارها شعله ور شدند آن شب
روی تاول تمام پاها سوخت
همه در فکر گوشواره دوان
چادر دخترانِ نو پا سوخت
خیمه ای شعله ور زمین افتاد
گیسوی دختری همان جا سوخت
خواستم تا رقیه را ببرم
خواستم تا نسوزد اما سوخت
باد زخمی را به من نشان میداد
گیسویی را به نی تکان میداد
